Xa pasaron tres días desde que o pasado domingo se celebrasen en España (e a maioría de estados membros, outros optaron por facelas esta semana pero en diferentes días) as eleccións ao parlamento europeo. Atrévome agora a facer unha análise dos resultados destas eleccións, que agardo non sexa apresurado nen equivocado, pero estas son algunhas das conclusións ás que chego tras facer a lectura dos escrutinios, sobre todo no referente a España.
O dato máis reseñábel das eleccións é a alta abstención rexistrada, a máis alta de todas as eleccións ao parlamento europeo realizadas até o de agora. Disto podemos tirar unha contundente conclusión: o rotundo e absoluto fracaso da construción europea.
Cando máis da metade da poboación non participa das eleccións para elexir representantes no Parlamento, na cal se tomarán decisións que afectarán á vida diaria dos habitantes da Unión, podemos intuir que algo vai mal. Desde a esquerda (exceptuando aos social-liberais dos Partidos Socialistas) vimos denunciando durante anos o modelo de construción europea. A Europa do Capital que con tanto entusiasmo se nos estivo vendendo leva décadas demostrando o seu carácter imperialista e lexislando (directivas) en contra dos intereses da clase traballadora europea, demostrando pola vía dos feitos estar ao sevizo dos capitalistas, quen si sacaron tallada. Son numerosos os exemplos, pero podemos recordar agora algúns deles: a directiva Bolkenstein, a tentativa da directiva das 65 horas, a directiva da vergoña, a famosa cota láctea, o desmantelamento dos asteleiros, etc.
Non se construiu a Europa democrática dos cidadáns nin dos trablladores e traballadoras; construiuse a Europa do Capital e da guerra. Unha Europa na que as mercadorías teñen máis liberdades que os seres humanos, unha Europa na que a Democracia é tan pobre (no caso da Unión Europea poderíamos engadir o adxectivo paupérrima á palabra democracia) que cando o pobo vota en contra dos intereses dos oligarcas e capitalistas, como foi no caso da mal chamada constitución europea (realmente era un tratado), búscanse subterfuxios legalistas coa finalidade de aprobar o rexeitado nas urnas. O Tratado de Lisboa é un insulto á cidadanía. É lóxico que a xente non confíe entón nas instituciósn europeas, nen tan sequera na única institución elexida por sufraxio, o parlamento.
Un segundo dato reseñábel destes comicios é o avance e consolidación da dereita a nível europeo. Europa é máis de dereitas que nunca. O novo parlamento estará controlado nas súas dúas terceiras partes pola dereita nas súas diferentes versións ou modalidades, desde a extrema dereita ultraconservadora, até os liberais. Os social-liberais dos Partidos Socialistas e a esquerda anticapitalista e transformadora do grupo da Esquerda Unitaria Europea perden peso no parlamento, nun momento no que estamos a atravesar unha crise mundial do Sistema Capitalista de produción. Os responsábeis da crise, que coas súas políticas a diferentes níveis (europeo, estatal ou local) propiciaron a situación actual, teñen agora poder absoluto no parlamento europeo. Desde a esquerda debemos facer unha seria crítica ás nosas políticas, así como á nosa axitación e propaganda, xa que non fomos quen de acadar un apoio suficiente para poder cambiar o rumbo da situación europea.
Neste aspecto, unha grande parte da responsabilidade corresponde aos PS, xa que co seu pacto non asinado coa dereita, votando o mesmo no 70% das votacións realizadas no parlamento, apoiando e pondo en marcha políticas liberais, mantendo o seu apoio a Durao Barroso (o cuarto das Azores) como presidente da Comisión Europea, en definitiva, estando de acordo coa dereita tanto na arquitectura como no modelo económico, déronlle cancha libre a esta e quedaron desarmados ideolóxicamente.
En canto a nós, a esquerda anticapitalista e alternativa, debemos facer balance das nosas estratexias (en cada estado, pois as realidades son diferentes) coa finalidade de mellorar os resultados. En algo nos estaremos equivocando cando non somos quen de obter maior apoio popular.
En España, Izquierda Unida aguantamos o chaparrón e mantivemos os dous representantes no parlamento, coa diferencia positiva de que Raül Romeva formará parte esta vez do grupo da Esquerda Unitaria, e non do grupo Verde. Rachamos a tendencia negativa dos últimos anos, e consolidámonos como a terceira forza política do estado en 12 das 17 comunidades autónomas. Mais non debemos conformarnos con isto. Izquerda Unida debe visualizarse realmente como a alternativa de esquerdas que pretendemos ser, e aumentar o noso apoio popular (non soamente o electoral). Na IX Asembela Federal comezamos un camiño que considero acertado. A Declaración de Rivas foi un avance significativo para a organización, e o noso coordinador Cayo Lara, é un home honesto e traballador, que con un discurso claro é capaz de falar no rexistro da xente de a pé, dos traballadores e traballadoras, de “falar no seu idioma”. Pero temos que facer máis. O silencio mediático que sofremos, e os nosos limitados recursos económicos, son unha importante traba que debemos superar con traballo militante, pero sobre todo, devolvendo o carácter de movemento político e social a IU, tal e como se acordou na última asemblea federal. Debemos abandoar a lóxica electoralista e facer un traballo máis continuista. Traballar cos movementos sociais e estar onde están os traballadores e traballadoras. Débesenos visualizar máis na rúa, alá onde existan conflitos, onde poidamos axudar, e ser capaces de transmitir as nosas propostas. Neste sentido, a rede de ciberaxitadores foi un bo paso,pero en ningún caso pode substituír ao traballo cara a cara nos movementos sociais.
Finalmente, podemos concluír tamén que a crise actual non soamente é económica, senon tamén política e de valores. O aumento de apoio aos partidos xenófobos e racistas, ou a pasividade ante os fenómenos de corrupción, son graves indicadores disto. Desde a esquerda é tamén traballo noso invertir a situación, que non se resolverá soamente con ponposas e contundentes resolucións e comunicados, se non coa plasmación disto no traballo diario na rúa, e unha boa engranaxe de axitación e propaganda, con mensaxes claras e non equívocas.
En definitiva, é tempo de reflexionar, pero tamén de moverse e traballar por unha Europa máis social e democrática. Non agardemos ás seguintes eleccións para facelo.
Esta semana rematei de ler o livro 
