Anotando

A ciência espanhola nom presissa tesoura

Outubro 7, 2009 · Deixa un comentario

Uno-me à campanha blogueira em contra do recorte do orzamento em I+D+i proposto polo goberno de José Luis Rodríguez Zapatero.

A ciência em espanha nom precisa de recortes porque ante a situaçom actual de cirse do sistema capitalista, presisamos de um cámbio de modelo produtivo, apoiado no I+D+i.

Porque se debe seguir investigando para melhorar a calidade de vida dos cidadáns, com avances científicos e técnicos que se poidam aplicar na vida real.

Porque debe haber um investimento público na investigaçom que nom deixe soamente em mans privadas este campo. Isto suporia que, ademais de baixar o I+D+i, priorizariam-se os projectos ecnonomicamente mais rendíveis, sendo preciso para o avance social a proirizaçom dos socialmente rendíveis. Aqui temos o triste exemplo das enfermidades raras.

Porque mentres o rozamento em I+D+i baixa um 15%, o de defensa aumenta num 11%.

E por moitos outros motivos mais.

→ Deixa un comentarioCategorías: Cousas

A deblacle da esquerda?

Xuño 17, 2009 · 1 comentario

Nas pasadas eleccións ao Parlamento Europeo, as cais tentei analizar no anterior post, se atendemos ao seu resultado en número de deputados adscritos á esquerda ou á dereita, esta última sae realmente fortalecida, xa que controla a partir de agora máis de dous terzos da cámara europea. Significa isto que os cidadáns europeos son maioritariamente de dereitas? É a debacle da esquerda europea?

Para analizar a situación é preciso contextualizala primeiro, e o aspecto máis importante e influínte na actualidade é a crise do sistema capitalista de produción, a máis grave desde 1.929 (e con sospeitas de que a superará). Millóns de desempregados é a súa consecuencia máis sangrante e evidente.

Entón, ante esta situación de crise capitalista, como é que a dereita europea, os defensores da democracia de libre mercado, os defensores da Escola de Chicago, creadora de desigualdades, ditaduras e violacións dos Dereitos Humanos, sacou proveito deste proceso electoral? No anterior post, no que expliquei a miña visión do que foron as eleccións, adiantei algo esta cuestión, explicando a deriva cara políticas liberais dos Partidos Socialistas, abandoando a súa ideoloxía socialdemócrata para instalarse no social-liberalismo. Tamén comentei a incapacidade da esquerda anticapitalista e alternativa de sacar proveito disto, posíbelmente como consecuencia da incapacidade de transmitir a nosa mensaxe ás masas traballadoras.

O diario Público, ante esta situación, decidiu entrevistar a 14 intelectuais europeos situados ideoloxicamente á esquerda, e maioritariamente (case podemos dicir que por unanimidade) achacan este escaso apoio aos motivos antes esgrimidos. A socialdemocracia, agora social-liberalismo, cunha visión curtopracista da política, decidiu imitar á dereita e importar parte do seu discurso, coa finalidade de acaparar un maior espectro de votantes. Virar ao centro é como lle chaman algúns interesados. Virar á dereita é como lle chamamos os que nos opoñemos a tales viraxes. A masa social de esquerdas foise percatando desta situación, e decidiu, xunto coa apatía creada polo desempeño diario da política coas súas corruptelas, infantilismo e demais características deste circo, non votar por quen non o vai a defender, engrosar as filas da abstención. O escritor portugués José Saramago sentencia que non éposíbel votar a unha esquerda que deixou de existir. Outros, víronse atraídos polos cantos de serea da dereita, e decidíronse a votar ao orixinal antes que a unha imitación con logo vermello.

A esquerda de toda Europa debe poñerse a traballar duramente se quere recuperar o terreo e a credibilidade perdidas nestas dúas últimas décadas. Mais para isto é preciso que non soamente a esquerda anticapitalista (comunistas, socialistas…) traballe duramente, se non tamén que a socialdemocracia volva ás súas orixes e rexeite as políticas neoliberais que leva anos poñendo en práctica. Recordo agora a sentencia de algúns dos documentos políticos da Xuventude Comunista nos que afirmábamos que a esquerda tiñamos perdida a batalla ideolóxica fronte ao neoliberalismo. É hora de entón (xa vén sendo desde hai moito tempo) de recrudecer a batalla para que poidamos gañar esta guerra.

Será difícil, tendo en conta ademais o ascenso de forzas de extrema dereita (recordemos que tras a crise de 1.929, ocurreu algo similar, e os fascismos avanzaron en Europa, fronte ao que se concretou como resposta a política de frentes populares da Internacional Comunista), pero temos que intentalo se de verdade cremos e desexamos que un outro mundo non só é posíbel, senón necesário. Como dato interesante, temos que ter en conta que como apunta Vicenç Navarro, a maioría de europeos móstranse favorábeis a políticas identificábeis co socialismo.

Traballemos pois.

→ 1 ComentarioCategorías: Política

Valoración das eleccións europeas

Xuño 15, 2009 · Deixa un comentario

Xa pasaron tres días desde que o pasado domingo se celebrasen en España (e a maioría de estados membros, outros optaron por facelas esta semana pero en diferentes días) as eleccións ao parlamento europeo. Atrévome agora a facer unha análise dos resultados destas eleccións, que agardo non sexa apresurado nen equivocado, pero estas son algunhas das conclusións ás que chego tras facer a lectura dos escrutinios, sobre todo no referente a España.

O dato máis reseñábel das eleccións é a alta abstención rexistrada, a máis alta de todas as eleccións ao parlamento europeo realizadas até o de agora. Disto podemos tirar unha contundente conclusión: o rotundo e absoluto fracaso da construción europea.

Cando máis da metade da poboación non participa das eleccións para elexir representantes no Parlamento, na cal se tomarán decisións que afectarán á vida diaria dos habitantes da Unión, podemos intuir que algo vai mal. Desde a esquerda (exceptuando aos social-liberais dos Partidos Socialistas) vimos denunciando durante anos o modelo de construción europea. A Europa do Capital que con tanto entusiasmo se nos estivo vendendo leva décadas demostrando o seu carácter imperialista e lexislando (directivas) en contra dos intereses da clase traballadora europea, demostrando pola vía dos feitos estar ao sevizo dos capitalistas, quen si sacaron tallada. Son numerosos os exemplos, pero podemos recordar agora algúns deles: a directiva Bolkenstein, a tentativa da directiva das 65 horas, a directiva da vergoña, a famosa cota láctea, o desmantelamento dos asteleiros, etc.

Non se construiu a Europa democrática dos cidadáns nin dos trablladores e traballadoras; construiuse a Europa do Capital e da guerra. Unha Europa na que as mercadorías teñen máis liberdades que os seres humanos, unha Europa na que a Democracia é tan pobre (no caso da Unión Europea poderíamos engadir o adxectivo paupérrima á palabra democracia) que cando o pobo vota en contra dos intereses dos oligarcas e capitalistas, como foi no caso da mal chamada constitución europea (realmente era un tratado), búscanse subterfuxios legalistas coa finalidade de aprobar o rexeitado nas urnas. O Tratado de Lisboa é un insulto á cidadanía. É lóxico que a xente non confíe entón nas instituciósn europeas, nen tan sequera na única institución elexida por sufraxio, o parlamento.

Un segundo dato reseñábel destes comicios é o avance e consolidación da dereita a nível europeo. Europa é máis de dereitas que nunca. O novo parlamento estará controlado nas súas dúas terceiras partes pola dereita nas súas diferentes versións ou modalidades, desde a extrema dereita ultraconservadora, até os liberais. Os social-liberais dos Partidos Socialistas e a esquerda anticapitalista e transformadora do grupo da Esquerda Unitaria Europea perden peso no parlamento, nun momento no que estamos a atravesar unha crise mundial do Sistema Capitalista de produción. Os responsábeis da crise, que coas súas políticas a diferentes níveis (europeo, estatal ou local) propiciaron a situación actual, teñen agora poder absoluto no parlamento europeo. Desde a esquerda debemos facer unha seria crítica ás nosas políticas, así como á nosa axitación e propaganda, xa que non fomos quen de acadar un apoio suficiente para poder cambiar o rumbo da situación europea.

Neste aspecto, unha grande parte da responsabilidade corresponde aos PS, xa que co seu pacto non asinado coa dereita, votando o mesmo no 70% das votacións realizadas no parlamento, apoiando e pondo en marcha políticas liberais, mantendo o seu apoio a Durao Barroso (o cuarto das Azores) como presidente da Comisión Europea, en definitiva, estando de acordo coa dereita tanto na arquitectura como no modelo económico, déronlle cancha libre a esta e quedaron desarmados ideolóxicamente.

En canto a nós, a esquerda anticapitalista e alternativa, debemos facer balance das nosas estratexias (en cada estado, pois as realidades son diferentes) coa finalidade de mellorar os resultados. En algo nos estaremos equivocando cando non somos quen de obter maior apoio popular.

En España, Izquierda Unida aguantamos o chaparrón e mantivemos os dous representantes no parlamento, coa diferencia positiva de que Raül Romeva formará parte esta vez do grupo da Esquerda Unitaria, e non do grupo Verde. Rachamos a tendencia negativa dos últimos anos, e consolidámonos como a terceira forza política do estado en 12 das 17 comunidades autónomas. Mais non debemos conformarnos con isto. Izquerda Unida debe visualizarse realmente como a alternativa de esquerdas que pretendemos ser, e aumentar o noso apoio popular (non soamente o electoral). Na IX Asembela Federal comezamos un camiño que considero acertado. A Declaración de Rivas foi un avance significativo para a organización, e o noso coordinador Cayo Lara, é un home honesto e traballador, que con un discurso claro é capaz de falar no rexistro da xente de a pé, dos traballadores e traballadoras, de “falar no seu idioma”. Pero temos que facer máis. O silencio mediático que sofremos, e os nosos limitados recursos económicos, son unha importante traba que debemos superar con traballo militante, pero sobre todo, devolvendo o carácter de movemento político e social a IU, tal e como se acordou na última asemblea federal. Debemos abandoar a lóxica electoralista e facer un traballo máis continuista. Traballar cos movementos sociais e estar onde están os traballadores e traballadoras. Débesenos visualizar máis na rúa, alá onde existan conflitos, onde poidamos axudar, e ser capaces de transmitir as nosas propostas. Neste sentido, a rede de ciberaxitadores foi un bo paso,pero en ningún caso pode substituír ao traballo cara a cara nos movementos sociais.

Finalmente, podemos concluír tamén que a crise actual non soamente é económica, senon tamén política e de valores. O aumento de apoio aos partidos xenófobos e racistas, ou a pasividade ante os fenómenos de corrupción, son graves indicadores disto. Desde a esquerda é tamén traballo noso invertir a situación, que non se resolverá soamente con ponposas e contundentes resolucións e comunicados, se non coa plasmación disto no traballo diario na rúa, e unha boa engranaxe de axitación e propaganda, con mensaxes claras e non equívocas.

En definitiva, é tempo de reflexionar, pero tamén de moverse e traballar por unha Europa máis social e democrática. Non agardemos ás seguintes eleccións para facelo.

→ Deixa un comentarioCategorías: Esquerda Unida · Organizacións Políticas · Política

No logo

Maio 21, 2008 · 3 Comentarios

No logoEsta semana rematei de ler o livro No logo, da autora canadiana Naomi Klein. Trata-se dum ensáio no qual a autora analisa a influência das marcas na sociedade actual, comezando polos seus origes até os nossos dias. Continua tratando de amosar-nos as consecuências das políticas neoliberáis levadas adiante polas corporaçons multinaionáis proprietárias das marcas tanto no mundo laboral (no “primeiro” como no “terceiro” mundo) como no mercado de consumo. Ao longo de todo o livro, Naomi Klein centra-se moito no movemento militante em contra das marcas e das corporaçons propietárias das mesmas, explicando com detalhe as campanhas levadas a cabo contra empresas que violam ou consintem a violaçom dos Dereitos Humanos nas factorias onde se produzem os seus produtos.

Este livro representa um excelente documento sobre os efectos do Capitalismo mais selvagem e atroz, assi como guia indispensável para conhezer o nascimento de parte do movimento anti-globalizaçom que tivo o seu apogeo a fináis do século pasado e continua vivo na actualidade. Recomendado para quem queira conhezer como e onde se fabricam as roupas e produtos cotiás que consumimos, a penetraçom das empresas privadas no eido público, ou os métodos do movemento anti-globalizaçom em ontra das marcas e em prol dos dereitos laboráis.

→ 3 ComentariosCategorías: Libros

Todos co Sahara

Maio 7, 2008 · Deixa un comentario

Todos con el Sahara

Une-te à Plataforma de Apio ao Povo Saharaui.

→ Deixa un comentarioCategorías: Cousas

Noraboa Campions

Maio 1, 2008 · Deixa un comentario

Os remeiros juvenís do Clube de Remo Mecos conquistárom o título de campions de Espanha de batéis esta pasada fim de semana na povoaçom basca de sestao. A noraboa a eles e tamém ao resto de equipos locáis que tamém participárom no campionato, tanto de Mecos como de Amegrove.

Notícia na página de Mecos:

El equipo Juvenil de C.R. Mecos, Martín Folgada, Bruno González, Roberto Pérez, Diego Veloso y con Félix Duarte de patrón, se ha proclamado Campeón de España de Bateles 2008 en aguas de Sestao.

El equipo de Juvenil/Senior Femenino el sábado se queda a centésimas de entrar en la final, ganando la tanda de consolación el domingo.

→ Deixa un comentarioCategorías: España · O Grove

Pola Terceira República. Pola Democracia Participativa. Contra a precariedade.

Abril 14, 2008 · Deixa un comentario

→ Deixa un comentarioCategorías: España · Política · Xuventude Comunista

Leo Bassi. Umha bomba no Teatro Alfil

Abril 9, 2008 · Deixa un comentario

Versom curta do documental Torquemada y el Bufón, no que se amosa como a extrema dereita católica fai uso do terrorismo em contra do uso da liberdade de expressom que eles consideram blasfémia. Seguramente o recordaredes, quando durante a representaçom da obra do itliano Leo Bassi, La Revelación, no madrilenho Teatro Alfil, extremistas católicos se manifestárom em contra da obra que fai apologia do laicismo e o ateísmo, até o ponto de colocar umha bomba no interior das instalaçons.

PD: nom vos olvidedes dos actos que esta fim de semana organiza a Asociación da Memoria Histórica de Ogrove.

→ Deixa un comentarioCategorías: España · Internacional

Actos mes de abril organizados pola Asociación da Memoria Histórica do Grove

Abril 2, 2008 · Deixa un comentario

Comunicado que envía a AMH anunciando os distintos actos que levará a cabo neste mes de abril.

A ASOCIACIÓN DA MEMORIA HISTÓRICA DE OGROVE organiza o próximo venres día 11 de abril unha charla sobre a guerrilla antifranquista (os maquis) no Cine O Marino as 20 horas, a mesma será presentada por Xosé Avelino Ochoa Gondar, Vicepresidente da AMH Ogrove, intervindo Victor Santidrián, doutor en historia, director da Fundación 10 de Marzo de CCOO, especialista na historia do Partido Comunista e Aurora Marco, catedrática da USC e que falará sobre o papel das mulleres na guerrilla antifranquista. A continuación proxectaranse os documentais históricos: “Bandoleiros ou Guerrilleiros” de José A. Sanmartín, o cal tenta dar unha imaxe dos guerrilleiros galegos dende o punto de vista político, social, humán e cultural. A historia real da vida e morte de algúns guerrilleiros galegos como: Manuel Ponte, Enriqueta Otero, Foucellas, O Piloto, etc. e “Lobos Sucios” de Felipe Rodriguez Lameiro, coa intervención de Manolo Rivas, este documental saca a luz os entresixos da revolución mineira do Wolfram en Galicia durante a posguerra civil española.

O sábado día 12, a partir das 21,30 horas no Restaurante Mar do Norte, en Lampans (San Vicente) celebraremos a II Cena conmemorativa da II República, a cal será amenizada polo trio de Jazz Mister Misty Jazz-Group, trio formado por Lidia Carrión, voz, Antón Bello, contrabaixo e Rafa Otero (morqueiro), guitarra. O precio é de 40 € por persoa, sendo o último día para facer a reserva o día 9 de abril, no mesmo Restaurante ou chamando os teléfonos: 669658151-677454789

→ Deixa un comentarioCategorías: Memoria Histórica · O Grove

Educación para la cuidadanía

Marzo 24, 2008 · 3 Comentarios

Educación para la cuidadan�aA semana pasada merquei o livro Educación para la cuidadanía. Democracia, Capitalismo y Estado de Derecho, e enganchei-me à súa leitura de seguido.

Certamente jà me tinham recomendado este livro, e incluso seguim certa polémica em internet protagonizada pola extrema dereita contra esta publicaçom. Assi que nom o duvidei mais e passei por umha livraria para comprá-lo.

Os autores, Pedro Fernández Liria, Carlos Fernández Liria e Luis Alegre Zahonero, realiçam um percorrido ao longo da Histôria da Humanidade e mais concretamente da Filosofia e o Dereito para tentar comprender e definir a través da dialéctica e o método científico os conceptos de Cidadania e Estado de Dereito. Todo o pedagógico texto está acompanhado das fantásticas e mordazes ilustraçons de Miguel Brieva, quem resume em formato banda desenhada os aspectos mais importantes explicados na obra. Na sua prosa, os autores profundizam até a raíz dos conceitos, polo que este ensáio é radical nesse senso, mas carece totalmente de extremismos.

Realmente remomendo a todo o mundo a leitura deste ensaio filosófico, no que se debate sobre a necesidade da Democrácia para o Estado de Dereito, a incompatibilidade entre Capitalismo e Democrácia ou o nexo entre Dereitos Humanos e Cidadanía.

→ 3 ComentariosCategorías: Libros
Tagged: , , , , , ,