Hai um mês escaso conmemorava-se o aniversário do lanzamento do Sputnik-I, o primeiro satélite artificial lanzado ao espácio pola humanidade.
Onte cumprírom-se 50 anos desde que a cadela Laika fora o primeiro ser vivo en sair da atmosfera terrestre, a bordo do Sputnik-II, e sacrificar a sua vida em prol do avance científico.
A Uniom Soviética foi o primeiro estado do mundo em conquistar o espácio, e entrou numha dura pugna cos Estados Unidos pola supremacia neste campo científico-tecnológico. Hoxe en dia, a NASA e a ESA colaboran em projectos científicos a realizar em microgravidade, mentres em Ásia, China, Japom e Índia investigam a marchas forçadas para chegar a ser a nova potência espacial asiática.
Mais info sobre Laika:
Categorías: Ciencia · Internacional
Últimamente andamos ás voltas co cambio climático. Documentais e películas nas que se anuncian catástrofes, mensaxes alarmistas de certos grupos ecoloxistas e campañas de organismos oficiais pretenden concienciarnos sobre a necesidade de parar o deterioro do Planeta por causa da acción humana.
Unha das últimas alternativas que se nos propoñen desde a industria son os mal chamados “biocombustíbeis” ( o prefixo bio significa vida e está relacionado socialmente coa ecoloxía e a saúde), que non son máis que aceites e alcohois que se obteñen a partires da materia orgánica de determinadas prantas (soia, millo, remolacha…). Estes combustíbeis, a pesares de que a primeira vista poden aparentar ser unha alternativa ecolóxica aos combustíbeis fósiles non son tan inócuos como parecen, son o lobo con pel de cordeiro.
Por que digo isto? O modelo de explotación capitalista deste tipo de cultivos, onde hai que utilizar grandes áreas para abastecer aos mercados mundiais, utilizar fertilizantes etc, axuda a deteriorar o solo, que queda contaminado polos fertilizantes necesarios, reduce a biodiversidade das zonas onde se cultivan, utilízanse sementes alteradas xeneticamente, nos países do Terceiro Mundo (principais produtores) desprazan ás povoacións rurais e indíxenas, e o máis grave de todo: a produción de agrocombustíbeis pon en perigo a Soberanía Alimentaria dos pobres do Mundo ao destinar superficie cultivábel a abastecer combustíbl para os coches dos ricos en troques de para producir alimentos, e todo isto a cambio dunha redución irrisoria nas emisións de CO2, que en determinados casos non existe, dependendo das características da plantación.
É absurdo tentar manter o actual estilo de vida consumista no que vivimos os ricos do Mundo (EUA e UE son os principais impulsores deste tipo de combustíbeis, xunto con Brasil, un caso particular) a costa de poñer en perigo a Soberanía Alimentaria dos que xa teñen dificultades e contaminándolles o seu territorio. Unha proba máis de que o capitalismo mata. O lóxico é apostar polo aforro enerxético, as enerxías renovábeis (algunhas, pois os agrocombustíbeis entran dentro desta categoría) e camiñar cara outro tipo de produción alternativa ao capitalismo, camiñar cara un mundo socialista.
O tempo dirá se este tipo de combustíbeis son ou non a alternativa ao petróleo, a día de hoxe está claro que non a representan, mais tal vez avances científicos nos axuden a introducir os combustíbeis vexetais nas nosas vidas de xeito non lesivo co medio ambiente nin coa Humanidade.
Algunhas ligazóns interesantes sobre este tema:
Categorías: Ciencia · Internacional · Política
Hai uns dias rematei de ler o fantástico libro de Manuel Toharia El clima. Nel o autor fálanos sobre os distintos cambios climáticos ao longo da Historia, como inflúen os distintos gases de efecto invernadoiro no clima, como afecta o clima sobre a Vida e como afecta esta sobre os climas, que coñecemos e que descoñecemos sobre os cambios climáticos, e das mentiras e esaxeracións que existen sobre este tema.
Tamén nos fala das posíbeis consecuencias sobre diversos aspectos das sociedades humanas que teria un hipotético cambio climático, da imposibilidade dun desenrolo sostíbel baixo o Capitalismo, e por último dá alguns consellos tanto individuais como colectivos para aforrar enerxía e minimizar así (ou ralentizar, ou simplemente ter a conciencia mais tranquila) as emisións de gases favorecedores do cambio climático.
Coñecín de Manuel Toharia polo podcast dos Museos Científicos Coruñeses, o cal vos recomendo a todos, no que realizou unha charla duns 50 minutos aproximadamente que se pode calificar como o mellor resumo posíbel do libro.
Se estades interesados no tema do cambio climático, non deixedes de ler este libro, que vos informará sobre o tema ademais de desmentir alguns mitos e esaxeracións.
Aprobeitando que estou falando dun tema directamente relacionado coa enerxía e o medioambiente, informarvos de que se acaba de inaugirar o portal da Red Hispana de Blogs de Energía y Medio Ambiente, impulsada por Indarki, que non é mais que unha morea de feeds rss de distintos blogs con esa temática todos xuntiños nunha web.
Categorías: Ciencia · Libros
