Interesante presentaçom na que se nos explica como o chamamento ao voto útil que soemos escoitar nas eleiçons, acaba convertendo a este num voto inútil. Nom tem desperdiço.
Umha cousa está clara. Se queremos que o Congresso dos Deputados represente proporcionalmente aos votantes, temos que modificar a perversa Lei Electoral actualmente vigente em Espanha, e desenhada coa finalidade de apartar ao Partido Comunista (e agora a Esquerda Unida) do Parlamento, segundo declaraçons dos próprios redactores desta Lei. Sobre isto, nom vos perdades as hilarantes declaraçons de Pepinho Blanco:
No seu último Comité Federal, o Partido Comunista de España aprobou umha resoluçom em contra do cánon sobre dispositivos de aramacenamento digital, como CDs, DVDs ou teléfonos móbiles entre outros, aprobado recentemente no Parlamento, contando co inexplicavelmente voto favorável de IU.
O PCE advoga polo conhecemento livre e apoio aos artistas. Remata o comunicado coas seguintes consignas:
¡El PCE con los creadores y los artistas!
¡El PCE contra el canon!
¡Ni un céntimo de nuestros impuestos para empresas privadas!
Texto tirado da página web do Partido Comunista de Galicia em honor de Xaime Quessada, exemplar comunista e artista galego inimitável.
O falecemento de Xaime Quessada non só supón unha irreparable pérda da plástica galega, supón a perda dun dos referentes intelectuais do antifranquismo e do compromiso co socialismo. Dende os tempos da clandestinidade, co sea aporte intelectural e artistico foi un dos referentes do comunismo ourensano participando activamente nas campañas promovidas polo PCG. As abundantes obras e actos de Xaime con esa causa afortunadamente enchen paredes e libros da nosa terra e son parte imborrable da memoria cultural de Galicia.
Jaime Quesada Porto, coñecido artisticamente como Xaime Quessada, naceu en Ourense en 1937. Con dezanove anos ingresou na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando, entrando a formar parte, con José Luis de Dios e Acisclo Manzano, do grupo O Volter, inspirado por Vicente Risco e Ramón Otero Pedrayo. En Madrid, intégrase no grupo Acento.
Seguimos com aniversários. Esta semana, e em concreto o dia 7 do mês de novembro, conmemorou-se o 90º aniversário da Revoluçom de Outubro (no calendário juliano utilizado na época em Rúsia o 26 de outubro -dia da toma do Pazo de Inverno- é o 7 de novembro no calendário gregoriano utilizado actualmente).
O Outubro Vermelho será recordado como um dos acontecementos mais importantes da Histôria da Humanidade ao crear o primeiro estado socialista do mundo (a URSS) e influenciar no desenrolo político-económico de todo o século XX.
A Xuventude Comunista, organizaçom na que milito, está a realizar umha campanha recordando este fito histôrico, e realizou um comunicado no que se recolhem as ensinanzas da Revoluçom de Outubro:
Ensinou-nos a posibilidade mesma da Revoluçom, ao demostrar a sua realizaçom na práctica.
O segundo ensino da Revoluçom de Outubro: a superaçom de toda fórmula pre-establecida, de toda receita universal, de todo manual que queira encerrar nas suas marges a complejidade e os matices, a creatividade e a imaginaçom, presentes e necessárias, imprescindíveis, em todo processo revolucionário. Em definitiva, a morte do dogma.
E finalmente o método num senso amplo: de análise, de intervençom política e de organizaçom.
Chaves y el PSOE han cambiado de ideólogo a Pablo Iglesias por Jaime Peñafiel
Antonio Romero, deputado no Parlamento Andaluz por Izquierda Unida, en relación á decisión do PSOE de facer cambiar de opinión aos seus concelleiros de Humilladero que votaron en favor de un proceso constituinte cara a III República.
O pasado sábado día 23, véspera de San Xoan, reunímonos unhas 60 persoas en Aios para participar no que se veu en chamar Foro de Portonovo Homenaxe a Ramón de Valenzuela.
Acudimos xentes de todo o país militantes, ex-militantes e simpatizantes do Partido Comunista de Galicia convocados polo histórico militante Luis “O Ferreiro”, vello camarada que a pesares da tortura, as vexacións e as dificultades sufridas, nunca deixou de lado a loita pola causa libertadora do comunismo. Luis puxo a disposición dos que alí acudimos a súa casa e unha suculenta comida entre a que non faltou, como non podía ser doutro xeito, a sardiñada. Despois do xantar, o catedrático Xesús Alonso Montero iniciou e moderou o debate que era o que alí nos levaba. Recordou a figura de Ramón de Valenzuela, militante primeiro do Partido Galeguista e despois do Partido Comunista, que poñía a disposición do Partido a súa casa da Adina para as xuntanzas clandestinas.
O debate foi enriquecedor, con aportacións da inmensa maioría dos presentes, tratando temas como a necesidade de relanzar o proxecto comunista do socialismo democrático, da situación actual de Esquerda Unida, das experiencias vividas polos vellos camaradas e sobre todo da necesidade de loitar por un futuro mellor. Por desgraza, eramos moitos a falar e non puidemos quedar até o final do debate, polo que quedamos sen escoitar o que seguramente foron outras interesantes intervencións dos que aínda non tomaran a palabra.
Certamente a experiencia foi positiva, e agardo que este primeiro Foro teña continuidade no tempo. Sinalar tamén que a pesares de ser a inmensa maioría militantes ou simpatizantes do PCG, tamén estaban presentes persoas de outros partidos, como o Secretario Xeral do Partido Comunista do Povo Galego, o camarada Collazo.
Experiencias como esta son enriquecedoras na formación política e persoal de todo xoven comunista.
Cúmprense trinta anos daquel “sábado santo vermello” recibido con gran alegría polos comunistas e os demócratas consecuentes e considerado como unha gravísima traizón polo búnker franquista. Con todo, a legalización do PCE non foi unha concesión nin de Suárez nin de Juan Carlos. Foi unha conquista das e os comunistas que a fixeron políticamente imprescindible. Ao contrario, os herdeiros do franquismo especularon ata o último minuto con celebrar unhas eleccións sen o PCE. Houbo que arrriesgar prisións, e ata a vida, nuns meses nos que a policía e as bandas fascistas andaban soltas polas rúas cobrandose a de xentes que reclamaban a democracia. Pero non habería cambio democrático creíble sen legalizar ao PCE; é máis, nin sequera sería viable.
Informe sobre a Lei de Dependencia com recomendaçons privatizadoras. Esperemos que nom lhe fagam caso, polo bem da s... http://bit.ly/1evrrp2 weeks ago
