Nas pasadas eleccións ao Parlamento Europeo, as cais tentei analizar no anterior post, se atendemos ao seu resultado en número de deputados adscritos á esquerda ou á dereita, esta última sae realmente fortalecida, xa que controla a partir de agora máis de dous terzos da cámara europea. Significa isto que os cidadáns europeos son maioritariamente de dereitas? É a debacle da esquerda europea?
Para analizar a situación é preciso contextualizala primeiro, e o aspecto máis importante e influínte na actualidade é a crise do sistema capitalista de produción, a máis grave desde 1.929 (e con sospeitas de que a superará). Millóns de desempregados é a súa consecuencia máis sangrante e evidente.
Entón, ante esta situación de crise capitalista, como é que a dereita europea, os defensores da democracia de libre mercado, os defensores da Escola de Chicago, creadora de desigualdades, ditaduras e violacións dos Dereitos Humanos, sacou proveito deste proceso electoral? No anterior post, no que expliquei a miña visión do que foron as eleccións, adiantei algo esta cuestión, explicando a deriva cara políticas liberais dos Partidos Socialistas, abandoando a súa ideoloxía socialdemócrata para instalarse no social-liberalismo. Tamén comentei a incapacidade da esquerda anticapitalista e alternativa de sacar proveito disto, posíbelmente como consecuencia da incapacidade de transmitir a nosa mensaxe ás masas traballadoras.
O diario Público, ante esta situación, decidiu entrevistar a 14 intelectuais europeos situados ideoloxicamente á esquerda, e maioritariamente (case podemos dicir que por unanimidade) achacan este escaso apoio aos motivos antes esgrimidos. A socialdemocracia, agora social-liberalismo, cunha visión curtopracista da política, decidiu imitar á dereita e importar parte do seu discurso, coa finalidade de acaparar un maior espectro de votantes. Virar ao centro é como lle chaman algúns interesados. Virar á dereita é como lle chamamos os que nos opoñemos a tales viraxes. A masa social de esquerdas foise percatando desta situación, e decidiu, xunto coa apatía creada polo desempeño diario da política coas súas corruptelas, infantilismo e demais características deste circo, non votar por quen non o vai a defender, engrosar as filas da abstención. O escritor portugués José Saramago sentencia que non éposíbel votar a unha esquerda que deixou de existir. Outros, víronse atraídos polos cantos de serea da dereita, e decidíronse a votar ao orixinal antes que a unha imitación con logo vermello.
A esquerda de toda Europa debe poñerse a traballar duramente se quere recuperar o terreo e a credibilidade perdidas nestas dúas últimas décadas. Mais para isto é preciso que non soamente a esquerda anticapitalista (comunistas, socialistas…) traballe duramente, se non tamén que a socialdemocracia volva ás súas orixes e rexeite as políticas neoliberais que leva anos poñendo en práctica. Recordo agora a sentencia de algúns dos documentos políticos da Xuventude Comunista nos que afirmábamos que a esquerda tiñamos perdida a batalla ideolóxica fronte ao neoliberalismo. É hora de entón (xa vén sendo desde hai moito tempo) de recrudecer a batalla para que poidamos gañar esta guerra.
Será difícil, tendo en conta ademais o ascenso de forzas de extrema dereita (recordemos que tras a crise de 1.929, ocurreu algo similar, e os fascismos avanzaron en Europa, fronte ao que se concretou como resposta a política de frentes populares da Internacional Comunista), pero temos que intentalo se de verdade cremos e desexamos que un outro mundo non só é posíbel, senón necesário. Como dato interesante, temos que ter en conta que como apunta Vicenç Navarro, a maioría de europeos móstranse favorábeis a políticas identificábeis co socialismo.
Traballemos pois.
